บนท้องฟ้ากว้างใหญ่ มีดาวดวงเล็กดวงหนึ่งตื่นสายกว่าเพื่อน พอลืมตาขึ้น ดาวดวงอื่นก็กระจายอยู่เต็มฟ้าไปหมดแล้ว ส่องแสงระยิบระยับสวยงาม “เพื่อน ๆ อยู่ไหนกันนะ แล้วทำไมฉันถึงตัวเล็กจัง” ดาวน้อยคิดอย่างเหงา ๆ
ดาวน้อยอยากเด่นกับเขาบ้าง มันจึงพยายามพองตัวให้กลมโตเหมือนพระจันทร์ ฮึบ! ฮึบ! ฮึบ! แต่ตัวมันก็ยังเท่าเดิม
ลมเย็นพัดผ่านมา แล้วกระซิบว่า “ไม่ต้องเป็นเหมือนใครหรอกจ้ะ แค่ส่องแสงของหนูเองให้สุด เดี๋ยวก็มีคนมองเห็น”
แต่ดาวน้อยยังไม่เชื่อ มันลองพุ่งวิ่งไปมาให้เร็วเหมือนดาวตก วิ้ว! วิ้ว! จนเหนื่อยหอบ แต่ก็ไม่มีใครหันมามองอยู่ดี
ลมพัดกลับมาอีกครั้ง “ไม่ต้องเป็นเหมือนใครหรอกจ้ะ แค่ส่องแสงของหนูเองให้สุด เดี๋ยวก็มีคนมองเห็น”
คราวนี้ดาวน้อยหยุดนิ่ง มันหลับตา สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ ส่องแสงของตัวเองออกมา ไม่ใช่แสงของพระจันทร์ ไม่ใช่แสงของดาวตก แต่เป็นแสงนวลใสดวงเล็ก ๆ ที่อบอุ่นในแบบของมันเอง
ทันใดนั้น มีเด็กคนหนึ่งบนพื้นโลกชี้ขึ้นมาบนฟ้าแล้วร้องว่า “แม่ดูสิ! หนูชอบดาวดวงเล็ก ๆ ที่ส่องแสงนิ่ม ๆ ดวงนั้นที่สุดเลย”
ดาวน้อยยิ้มอย่างภูมิใจ มันรู้แล้วว่าไม่ต้องเป็นเหมือนใคร แค่เป็นตัวเองให้สุดก็มีคนรัก และค่ำคืนนั้น ดาวดวงเล็กก็ส่องแสงเคียงข้างเพื่อน ๆ อย่างมีความสุข จนหลับฝันดีไปทั้งฟ้า
One or two questions help language skills far more than just listening — pick whichever your child wants to answer.