กระต่ายน้อยกับพระจันทร์

คืนหนึ่ง ฟ้ามืดสนิท กระต่ายน้อยแหงนมองขึ้นไปบนฟ้า เห็นพระจันทร์กลมโตส่องแสงนวลอยู่ไกล ๆ มันอยากเล่นกับเพื่อนดวงกลม ๆ ดวงนั้นเหลือเกิน

กระต่ายน้อยกระโดดสูง ๆ แล้วตะโกนว่า “พระจันทร์จ๋า ลงมาเล่นกับฉันหน่อยสิ!”

พระจันทร์ยิ้มแล้วตอบเบา ๆ ว่า “ฉันลงไปไม่ได้จ้ะ แต่ฉันจะส่องแสงนำทางให้หนูเสมอนะ”

กระต่ายน้อยไม่ยอมแพ้ มันปีนขึ้นไปบนเนินที่สูงที่สุด แล้วเขย่งเท้าจนสุดตัว “พระจันทร์จ๋า ลงมาเล่นกับฉันหน่อยสิ!”

พระจันทร์ก็ยิ้มอีกครั้ง “ฉันลงไปไม่ได้จ้ะ แต่ฉันจะส่องแสงนำทางให้หนูเสมอนะ”

กระต่ายน้อยจึงวิ่งไปขอให้ลมช่วยพัดมันลอยขึ้นฟ้า ลมพัดวี้ดดด ขนกระต่ายปลิวฟู แต่เท้าทั้งสองก็ยังอยู่ติดพื้นเหมือนเดิม “พระจันทร์จ๋า... ลงมาเล่นกับฉันหน่อยสิ” มันพูดเสียงอ่อยลง

“ฉันลงไปไม่ได้จ้ะ” พระจันทร์กระซิบ “แต่ลองมองลงไปที่พื้นใต้เท้าหนูสิจ๊ะ”

กระต่ายน้อยก้มมองลงไป เห็นแสงนวล ๆ ทอดเป็นเงาตามตัวมันไปทุกที่ พอกระโดด เงาก็กระโดด พอหมุนตัว เงาก็หมุนตาม กระต่ายหัวเราะคิกคัก ที่แท้พระจันทร์เล่นอยู่กับมันมาตลอดเลยนี่เอง

เล่นไปสักพัก กระต่ายน้อยก็เริ่มง่วง มันเดินกลับรังตามแสงนวล ๆ ที่พระจันทร์ส่องนำทาง ก้าวทีละก้าว ทีละก้าว จนถึงบ้าน

ก่อนหลับตา กระต่ายน้อยกระซิบว่า “ราตรีสวัสดิ์นะ พระจันทร์ พรุ่งนี้มาเล่นกันอีกนะ” แล้วพระจันทร์ก็ส่องแสงอ่อน ๆ คลออยู่ข้าง ๆ จนกระต่ายน้อยหลับฝันดี