ช้างน้อยอยากบินได้

เช้าวันหนึ่ง ช้างน้อยเห็นฝูงนกบินร่อนไปมาบนท้องฟ้าสีคราม มันอยากบินได้บ้างเหลือเกิน “ถ้าฉันบินได้ ฉันจะได้ไปแตะก้อนเมฆนุ่ม ๆ เลยนะ” ช้างน้อยคิด

ช้างน้อยกางหูออกกว้าง แล้วกระพือแรง ๆ ฟัด ฟัด ฟัด! แต่เท้าทั้งสี่ก็ยังอยู่ติดดินเหมือนเดิม

มันไม่ยอมแพ้ ปีนขึ้นไปยืนบนขอนไม้ใหญ่ แล้วกระโดดลงมา ตูม! ฝุ่นฟุ้งเต็มไปหมด ช้างน้อยกระพือหู ฟัด ฟัด ฟัด แต่เท้าทั้งสี่ก็ยังอยู่ติดดินเหมือนเดิม

ช้างน้อยจึงวิ่งไปหานกตัวน้อย “นกจ๋า สอนฉันบินหน่อยได้ไหม” นกเอียงคอแล้วบอกว่า “ตัวเธอใหญ่และหนักเกินกว่าจะบินจ้ะ แต่ฉันว่าเธอต้องมีอย่างอื่นที่เก่งกว่าการบินแน่ ๆ” ช้างน้อยก้มหน้าเศร้า ๆ กระพือหู ฟัด ฟัด ฟัด... แต่เท้าทั้งสี่ก็ยังอยู่ติดดินอยู่ดี

แม่ช้างเดินมาลูบหัวเบา ๆ แล้วบอกว่า “หนูบินไม่ได้ก็จริง แต่รู้ไหม งวงยาว ๆ ของหนูทำสิ่งที่นกทำไม่ได้เลยนะ” แล้วแม่ก็พาช้างน้อยเดินไปริมบึงใส

ช้างน้อยลองเอางวงดูดน้ำเย็น ๆ แล้วเงยหน้าพ่นออกมา ฉู่ ฉู่ ฉู่! สายน้ำพุ่งเป็นฝอยรดต้นไม้และดอกไม้ที่กำลังเหี่ยว ดอกไม้ค่อย ๆ ชูคอสดชื่นขึ้นมาทีละดอก ทีละดอก

เพื่อน ๆ สัตว์ในป่าพากันวิ่งมาเล่นสายน้ำที่ช้างน้อยพ่น “ขอบคุณนะ ช้างน้อย!” “เย็นสบายจังเลย!” ทุกตัวหัวเราะกันอย่างมีความสุข

คืนนั้น ช้างน้อยนอนซบแม่อย่างอิ่มใจ มันไม่เสียใจที่บินไม่ได้อีกแล้ว เพราะรู้ว่าตัวเองมีสิ่งวิเศษที่ทำได้ในแบบของช้างน้อยเอง ฝันดีนะ เจ้าช้างน้อย